شعر
تو بهترين بهونه
برای دل سپردن
تو علتی برای
خواهش زنده موندن
تو مثل آتيش گل
تو قلب سرد جسمم
تو نخ می دی برای
پرواز شور و حسم
تو معنی دويدن
رو تن آرزويی
تجربه ی عشقی كه
بسته به تار مويی
وقتی كه با تو هستم
بی معنیِ خستگی
از تو فقط يه خواهش
هميشه پيوستگی
مهر
حاصل پیوند این تقویم هاست
جمعه ی امسال دارد پنج هشت
آن یکی از روز و ماه و سال هشت
وان یکی میلاد نور هشت گشت
گمانم باغبان غم پيشه كرده علف در باغ شعرم ريشه كرده
نهالِ تازه پاي شعرهايم خیال بوسه اي از تيشه كرده!
۳۰/۷/۸۸
رود روح من خشك است
چشمه هاي شعر من خاموش
حسم از براي نشيدن
پنبه كرده است در گوش!
در تنگناي زمان
چه آرام لطافت مرگ مي درخشد;
آن دست هاي سپيد چه مادرانه
كالبد خستگان را به آغوش مي كشد.
اي كاش فرشتگان
خطي از شميم بال هايشان سوي معبود مي كشيدند
تا چون گوشه ي چادر سپيد مادر
كودكانه مي گرفتيم و بي هراس از اين سراب تشنه
آسان مي گذشتيم.
آه، كه سنگيني اين واژگان نااميد
چه آسان نسيم اميد
از ديار اميدواران مي ربايد
و در كوير ديروز بي حضور فردا تنها مي نهد.
بگذار ارمغان بلبلان،
آن حرير بافته از اشك هاي سپيد،
كه در قلبشان نگيني است از جنس اميد را
عاشقانه بر تن كنيم،
شايد در لطافت جنسشان
آن لكه هاي سياه بر شيپور سفر دميدند.
بگذار فرياد از فردا برآريم
و اين بار نه با رنگ كه با عشق
خورشيد نقاشي هايمان را رنگ زنيم.
و پاسخ دهيم ،
چگونه كلاغ ها بي اجازه مي خوانند
كه بلبلان منتظر آرام خفته اند؟
(خیلی وقت پیشا!)
آبي دريا تار مي شود
پيش از غروب
يا لجاجت يك تكه ابر،
وقتي زني به آب مي زند!
"آب تني" هم اينجا مردانست
وقتي چادرت قبل از تو خيس مي شود
در قمار
با خاکستریِ دیوار این اتاق
من از قاب های تکرار زده اش
آویزان ترم...
"من"
وسوسه ی کدام حقیقتِ زشت و زیبایم؟!
بادبادکت را هوا کن...
کدام بالاتر می رود؟
توای که نخ از قرقره ها میدهی
یا منی که از نگاه؟
در ازدحام صندلی ها
به تنهایی مدادِ زیر پایت زل می زنم
که زیباترین پرتره جهان را خلق می کرد
یا عاشقانه ترین شعر بشر را...
تو سیاهی نگامون
یا تو تقویم دلامون
بزاریم سفید بمونه
یه صفه واسه خدامون
اینقده غرق گناهیم
که تو رنگا ما سیاهیم
دل آسمون گرفته
واسه ما که بی پناهیم
واسه پرواز و پریدن
یا واسه ستاره چیدن
نباید پرنده بود که
میشه به خدا رسیدن
گل میمیره توی سرما
ماهی هم بدون دریا
بی خدا واسه همیشه
تنهاییم تنهای تنها
